هدف: این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر تنظیم هیجانی مثبت، ذهن آگاهی و کمال گرایی مثبت انجام شد. مواد و روش: این پژوهش یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده بود که با مشارکت 30 نفر از ساکنان تهران انجام شد. شرکت کنندگان به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت ده جلسه 90 دقیقه ای رفتار درمانی دیالکتیکی قرار گرفت، درحالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری پنج ماهه گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی با استفاده از نرم افزار SPSS-27 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که میانگین تنظیم هیجانی مثبت، ذهن آگاهی و کمال گرایی مثبت در گروه آزمایش پس از مداخله به طور معناداری افزایش یافت (p <. 001) و این تغییرات در مرحله پیگیری نیز حفظ شد (p >. 05). تحلیل واریانس نشان داد که اثر گروه بر تنظیم هیجانی مثبت (F = 39. 57, p <. 001, η² = 0. 61)، ذهن آگاهی (F = 49. 37, p <. 001, η² = 0. 67) و کمال گرایی مثبت (F = 31. 17, p <. 001, η² = 0. 59) معنادار بود. نتیجه گیری: رفتار درمانی دیالکتیکی تأثیر معناداری بر بهبود تنظیم هیجانی مثبت، افزایش ذهن آگاهی و ارتقای کمال گرایی مثبت داشته و نتایج آن در طول زمان پایدار است. یافته های این پژوهش بر اهمیت استفاده از این روش درمانی در حوزه تنظیم هیجانی و بهبود ویژگی های مثبت شخصیتی تأکید دارد.